۱) الهام درخشان زیر دوش آب سرد
کیهان صلبی آن روز صبح، زیر دوش حمام خانهاش ایستاده بود و با خودش حرف میزد. این کار را همیشه میکرد؛ چون معتقد بود بهترین ایدهها وقتی میآیند که آب گرم روی سر آدم میریزد و مغز را مثل ظرف سوپ میشورد. البته در مورد کیهان، مغز بیشتر شبیه تهدیگ سوخته بود، اما خودش خبر نداشت.
«کیهان، تو نابغهای. فقط باید راه تمیز کردن پولها رو پیدا کنی. تمیز، تمیز…»
همان لحظه کف صابون از دستش لیز خورد و افتاد. کیهان با یک حرکت نمایشی که اگر کسی میدید فکر میکرد تمرین ژیمناستیک است، تعادلش را حفظ کرد. چشمش افتاد به کف حمام که پر از کف بود.
«شستوشو… تمیز… پول تمیز… کارواش!»
او از خوشحالی شیر آب را بست، حوله را دور خودش پیچید و مثل آرشمیدس که از حمام بیرون میدود، از حمام پرید بیرون. البته فرقش این بود که آرشمیدس «یافتم» گفت و کیهان گفت: «پولشویی قانونی!»
تا ظهر همان روز، اسم هم انتخاب شده بود: Solbi Sparkle که خودش با افتخار میگفت: «اسم انگلیسی اعتماد میاره. خارجیها هم که بیان انزلی، ماشینشون برق بزنه.»
۲) افتتاح باشکوه با پارکینگ ششتایی
کارواش «صلبی اسپارکل» در منطقه آزاد انزلی افتتاح شد؛ البته افتتاح که چه عرض کنم، یک بنر بود، یک روبان قرمز که خودش برید، و یک بلندگو که هی خشخش میکرد. پارکینگ کارواش ظرفیت شش ماشین داشت؛ اگر چهار تا پراید و دو تا پژو ۴۰۵ خیلی لاغر کنار هم پارک میکردند.
دو تا شلنگ آب هم داشت. یکی سبز، یکی آبی. کیهان با افتخار به هر کسی که رد میشد میگفت: «اینا شلنگ نیست، ابزار تولید ثروته.»
اولین روز، روی تابلو نوشت: «ظرفیت شستوشو: ۳۰۰ خودرو در روز»
همسایه کناری، عمو رحیم، که عمرش را در تعمیرگاه گذرانده بود، ابرویش رفت بالا. «کیهان جان، ۳۰۰ تا؟ با چی؟ با دعا؟»
کیهان خندید: «عمو رحیم، تو از نسل قدیمیای. ما الان با مدیریت نوین کار میکنیم.»
مدیریت نوین در قاموس کیهان یعنی نوشتن عدد بزرگ روی کاغذ و امید داشتن که کسی حساب نکند.
۳) پولها شسته میشوند، اما عقل نه
کیهان شروع کرد به گزارش دادن. هر روز، دقیقاً هر روز، ۳۰۰ خودرو شسته شده. فرقی نمیکرد باران بیاید، برف بیاید، یا اصلاً کارواش بسته باشد چون خودش خواب مانده. گزارش همیشه ثابت بود؛ مثل نماز صبح که هیچوقت نمیخواند اما زمانش را حفظ بود.
دفتر رسیدها شاهکار بود. ۳۰۰ رسید از قبل پر شده، همه با یک خودکار، همه با یک خط، همه با امضای خاص کیهان که انگار مرغ از روی کاغذ رد شده.
گاهی مشتری واقعی هم میآمد. مثلاً خانمی با تیبا. کیهان خودش میدوید جلو: «خوش آمدید به صلبی اسپارکل، تمیزترین پول— ببخشید— تمیزترین شستوشوی انزلی!»
خانم میپرسید: «چند دقیقه طول میکشه؟»
کیهان نگاهی به پارکینگ خالی میانداخت: «اگه عجله دارید، همزمان با ۲۹۹ ماشین دیگه شسته میشه.»
خانم میخندید، فکر میکرد شوخی است. نمیدانست شوخی واقعی تازه شروع شده.
۴) قبض آب؛ دشمن نامرئی
مشکل از جایی شروع شد که شرکت آب منطقه آزاد انزلی، یک کارمند جوان به اسم آقای صفوی داشت که عاشق اکسل بود. اکسل برای او مثل شعر حافظ بود؛ هر عددی را میدید، معنی پشتش را حس میکرد.
صفوی یک روز داشت مصرف آب کارواشها را بررسی میکرد. رسید به «صلبی اسپارکل». مصرف آب: ناچیز. گزارش شستوشو: ۳۰۰ خودرو در روز.
صفوی عینکش را جابهجا کرد. «یا این کارواش با اشعه لیزر ماشین میشوره، یا یکی داره سر ما رو شیره میماله.»
او حساب کرد. دوباره حساب کرد. ماشین حسابش را خاموش و روشن کرد. نتیجه یکی بود: اگر این آمار درست باشد، کیهان باید روزی بیشتر از کل محله آب مصرف کند. حتی شاید کمی از دریای خزر هم قرض بگیرد.
صفوی گفت: «بریم یه سر بزنیم. سرزده.»
۵) بازدید سرزده و یک ماشین مظلوم
آن روز، کیهان دیر از خواب بیدار شد. چون شب قبل تا صبح داشت رسید امضا میکرد. دستش درد میکرد، ولی دلش خوش بود.
حدود ساعت ده، یک ماشین سفید جلوی کارواش ایستاد. دو نفر پیاده شدند. یکی آقای صفوی، یکی خانم حسابرس با چهرهای که شوخی سرش نمیشد.
کیهان با شلنگ در دست، تنها ماشین موجود را میشست: ماشین خودش.
صفوی لبخند زد: «سلام. ما از اداره آب و مالیات هستیم.»
شلنگ از دست کیهان افتاد. آب روی پای خودش پاشید.
«اه… خوش اومدید! چه عجب! دقیقاً وسط اوج کاری ما.»
خانم حسابرس نگاهی به اطراف انداخت. «اوج کاری؟»
کیهان با دست به فضا اشاره کرد: «بله، الان ۲۹۹ تا ماشین دیگه هم هستن… فقط نامرئیان.»
۶) دفتر رسیدهای معجزهآسا
داخل دفتر کوچک، کولر خاموش بود، ولی باد خنکی از ترس کیهان میآمد. خانم حسابرس دفتر رسیدها را باز کرد.
«اینها برای امروز؟»
«بله.»
«همه امضا شده؟»
«بله، کار تیمی داریم.»
صفوی گفت: «تیمتون کجان؟»
کیهان بدون مکث: «مرخصی گروهی.»
خانم حسابرس یکی از رسیدها را برداشت. بعد یکی دیگر. بعد سومی. «خط همه یکیه.»
کیهان خندید: «هماهنگی سازمانی.»
خانم حسابرس به آرامی گفت: «۳۰۰ رسید، یک ماشین، صفر کارمند، دو شلنگ.»
صفوی اضافه کرد: «و مصرف آب در حد آبخوری گنجشک.»
سکوت. صدای چکه آب.
۷) محاسبه بزرگ؛ وقتی عددها انتقام میگیرند
خانم حسابرس دفترش را بست. «آقای صلبی، ما یک محاسبه ساده میکنیم. اگر واقعاً ۳۰۰ ماشین در روز شسته باشید، باید اینقدر آب مصرف میکردید.»
او عددی گفت که کیهان فکر کرد شماره تلفن است.
صفوی ادامه داد: «شرکت آب تصمیم گرفته بهصورت علیالحساب، قبضی معادل مصرف ادعایی شما صادر کنه.»
کیهان لبخند زد: «عالیه! یعنی تأیید میکنید کارمون خوبه؟»
صفوی گفت: «قبض رو که دیدید، نظر میدید.»
۸) قبضی که از پولها تمیزتر بود
یک هفته بعد، قبض آمد. پاکت ضخیم، سنگین، با عددی که اگر صفرهایش را میگذاشتی کنار هم، میشد طناب دار آرزوهای کیهان.
مبلغ قبض، بیشتر از کل پولی بود که کیهان سعی کرده بود «بشوید».
کیهان نشست. دوباره خواند. دوباره نشست. «این… این اشتباهه.»
عمو رحیم آمد، نگاهی انداخت، گفت: «نه پسرم، این خیلی هم تمیز حساب شده.»
۹) عدالت با طعم آب لولهکشی
کیهان مجبور شد کارواش را ببندد. بنر پایین آمد. شلنگها جمع شد. تابلو «۳۰۰ خودرو در روز» رفت انبار، کنار تابلوهای «بهزودی افتتاح میشود» دیگرش.
آخرین جملهای که خودش زیر لب گفت این بود: «من فقط میخواستم پولها رو تمیز کنم…»
و انزلی، با همان رطوبت همیشگی، انگار جواب داد: «بعضی لکهها با هیچ آبی پاک نمیشن، مخصوصاً وقتی از عقل شروع شده باشن.»
نتیجهگیری اخلاقی (با لبخند)
در انزلی، همه فهمیدند که تمیزترین پول، پولی است که اصلاً نیاز به شستن نداشته باشد. و کیهان صلبی یاد گرفت—البته برای هزارمین بار—که اگر قرار است عددی بزرگ بنویسی، اول مطمئن شو شلنگت به اندازهاش آب دارد.
پایان.
۱۰) بازگشت قهرمان شکستخورده به خانه و جلسه اضطراری با خودش
کیهان صلبی آن شب، بعد از پایین کشیدن بنر «Solbi Sparkle»، با حالتی که انگار در جنگ جهانی سوم شکست خورده، به خانه برگشت. کفشهایش را در نیاورد. روی مبل افتاد. سقف را نگاه کرد و گفت: «کیهان… قبول کن. اینا قدر نبوغتو نفهمیدن.»
از آشپزخانه صدای چکه شیر آب میآمد. همان صدایی که حالا مثل موسیقی متن زندگیاش شده بود. بلند شد، شیر را بست و زیر لب غر زد: «تو هم با منی؟ همهتون دست به یکی کردین؟»
نشست پشت میز، دفترچهای را باز کرد که روی جلدش نوشته بود: «ایدههای بزرگ، اجرای کوچک». شروع کرد به مرور اتفاقات. «کارواش خوب بود… اسمش عالی بود… فقط یه کم آب کم داشت.»
بعد با جدیت نوشت: «اشتباه شماره ۱: زیاد راستگویی روی کاغذ.»
۱۱) شایعات محلی؛ وقتی انزلی دهان به دهان میچرخد
انزلی شهر کوچکی نیست، ولی شایعه در آن مثل موج خزر است؛ آرام میآید، اما همه را خیس میکند. تا دو روز بعد، همه میدانستند کارواشی بوده که با دو شلنگ، ۳۰۰ ماشین میشسته.
در نانوایی، مردی گفت: «شنیدی؟ میگن ماشینها رو با نگاه میشسته.»
یکی دیگر جواب داد: «نه بابا، با نیت خیر!»
عمو رحیم، که حالا شده بود تحلیلگر رسمی پرونده کیهان، برای همه تعریف میکرد: «من از اول گفتم. این پسر عدد رو دوست داره، ولی عدد باهاش قهره.»
۱۲) تماس سرنوشتساز از شرکت آب
سه روز بعد، تلفن زنگ زد. شماره ناشناس. کیهان جواب داد. «بله؟»
صدایی رسمی گفت: «آقای کیهان صلبی؟ از شرکت آب منطقه آزاد تماس میگیرم.»
کیهان صاف نشست. «بله بله، در خدمتم. اگه بابت اون سوءتفاهمه—»
صدا حرفش را قطع کرد: «سوءتفاهم نیست. ما محاسبات نهایی رو انجام دادیم.»
کیهان نفسش را حبس کرد. «و؟»
«و قبض نهایی آماده شده.»
کیهان لبخند زد. «عالیه. بالاخره یکی قدر کار ما رو فهمید.»
آن طرف خط مکثی کرد. «لطفاً فردا تشریف بیارید شرکت. حضوری بهتره.»
۱۳) جلسهای که با آب سرد شروع شد
روز بعد، کیهان با کتوشلواری که فقط برای «جلسات مهم» نگه میداشت، وارد شرکت آب شد. آقای صفوی و رئیسش، مهندس کریمی، منتظر بودند.
مهندس کریمی گفت: «آقای صلبی، بنشینید.»
کیهان نشست. «من همیشه آماده شفافسازیام.»
صفوی لپتاپ را باز کرد. نمودارها بالا آمد. «ما فرض کردیم که ادعای شما درست بوده. یعنی ۳۰۰ خودرو در روز، با استاندارد مصرف آب هر خودرو.»
کیهان سر تکان داد. «بله، استاندارد بالا. ما کیفیت رو فدای کمیت نمیکنیم.»
مهندس کریمی لبخند کجی زد. «نتیجه اینه که شما باید روزانه این مقدار آب مصرف میکردید.»
عددی روی صفحه آمد. کیهان چشمهایش را ریز کرد. «این عدد چرا اینقدر… مرطوبه؟»
صفوی گفت: «چون آبیه.»
۱۴) قبض افسانهای؛ وقتی صفرها صف میکشند
مهندس کریمی یک پاکت بزرگ روی میز گذاشت. «این قبض شماست. برای دورهای که ادعا کردید فعال بودید.»
کیهان پاکت را باز کرد. کاغذ را بیرون کشید. خواند. دوباره خواند. سومین بار، انگار داشت شعر نو میخواند.
«این… این مبلغ…»
صفوی آرام گفت: «بله. این همون مقدار آبیه که باید مصرف میکردید.»
کیهان حساب کرد. ذهنش سوت کشید. «این بیشتر از کل پولیه که…»
جملهاش ناتمام ماند.
مهندس کریمی گفت: «بیشتر از کل مبلغیه که شما از این کارواش گزارش کردید. حتی بیشتر از مجموع درآمدهای جانبیتون.»
کیهان با صدای لرزان گفت: «یعنی من اگه واقعاً اینقدر کار کرده بودم، الان ورشکستهتر بودم؟»
صفوی خندید. «دقیقاً.»
۱۵) تلاش برای چانهزنی؛ هنر ملی
کیهان که هنوز امیدش را از دست نداده بود، گفت: «خب، نمیشه تخفیف بدید؟ بالاخره ما کارآفرینیم.»
مهندس کریمی ابرو بالا انداخت. «تخفیف برای چی؟ برای آبی که مصرف نکردید یا برای عددی که خودتون نوشتید؟»
کیهان گفت: «میتونیم قسطبندی کنیم؟»
صفوی گفت: «این قبض از نظر تئوریکه. از نظر عملی، ما فقط میخواستیم نشون بدیم ادعاتون غیرممکن بوده.»
کیهان نفس راحتی کشید. «پس لازم نیست پرداخت کنم؟»
مهندس کریمی گفت: «نه، لازم نیست. چون شما این آب رو مصرف نکردید.»
لبخند کیهان برگشت. «الحمدلله!»
مهندس کریمی ادامه داد: «ولی این قبض رو برای اداره مالیات هم میفرستیم. بهعنوان سند.»
لبخند کیهان دوباره رفت.
۱۶) اداره مالیات؛ فصل دوم کمدی
در اداره مالیات، همان خانم حسابرس نشسته بود. قبض را جلوی کیهان گذاشت. «آقای صلبی، این رو دیدید؟»
کیهان آه کشید. «بله. زیباست. هنریه.»
خانم حسابرس گفت: «بر اساس این محاسبه، اگر ادعای شما درست بود، هزینه آب شما از کل درآمد گزارششدهتون بیشتر میشد. یعنی شما باید از جیب ضرر میدادید.»
کیهان گفت: «من آدم فداکاریام.»
خانم حسابرس لبخند زد. «متأسفانه سیستم مالیاتی ما فداکاری رو قبول نمیکنه. فقط منطق.»
۱۷) سقوط نهایی صلبی اسپارکل
چند هفته بعد، اسم «Solbi Sparkle» رسماً از فهرست کسبوکارها حذف شد. در گوگل مپ، یکی کامنت گذاشت: «عالی بود. ماشینم کثیفتر برگشت، ولی تجربه ذهنی خوبی داشت.»
کیهان از کنار مغازه رد شد. شیشهها خاک گرفته. پارکینگ خالی. با خودش گفت: «اینجا میتونست تاریخساز باشه.»
عمو رحیم که رد میشد، گفت: «کیهان، هنوز هم میتونی کار کنی. فقط این بار با عدد واقعی.»
کیهان لبخند زد. «عدد واقعی؟ ایده جالبیه. مینویسمش.»
۱۸) جمعبندی نهایی؛ تمیزترین پول، کثیفترین قبض
و اینگونه بود که کیهان صلبی فهمید شستن پول، اگرچه روی کاغذ ساده است، اما آب میخواهد. خیلی آب. آنقدر آب که اگر واقعاً مصرفش کنی، کل پولهای شستهنشدهات هم جواب نمیدهد.
شرکت آب، با یک قبض خیالی، کاری کرد که تمام رویاهای کیهان خیس بخورد. قبضی که مبلغش از کل پولهایی که کیهان قصد «تمیز کردن»شان را داشت، بیشتر بود. قبضی تمیز، شفاف، و بیرحمانه منطقی.
و انزلی، باز هم با رطوبت همیشگیاش، انگار زیر لب گفت: «پول شاید کثیف باشه، ولی عدد دروغ رو نمیشوره.»
نکته اخلاقی پایانی: اگر خواستی پولت را بشویی، اول ببین آبش را داری یا نه. چون بعضی وقتها، قبض آب از خود پول هم سنگینتر است.
دیدگاهتان را بنویسید