شبکه جهانی کلاهبرداری کیهان صلبی

اگر قرار بود در انزلی یک مسابقه‌ی «بهترین ایده‌ای که فقط در سر کیهان صلبی جواب می‌دهد» برگزار شود، بی‌تردید جایزه‌ی اول را همان صبحی می‌برد که با اعتمادبه‌نفسی به ضخامت درِ تانکر، وارد قهوه‌خانه‌ی «موج‌شکن» شد و گفت: «رفقا، آماده‌اید شاهد تولد یک شاهکار باشید؟»

کیهان صلبی همیشه بهترین ایده‌ها را در بدترین زمان‌ها می‌گرفت؛ معمولاً وقتی که نه پولی در جیب داشت، نه اعتبار، و نه حتی اینترنت پایدار. آن روز هم، در کافه‌ای کنار اسکله انزلی نشسته بود، با چای سردش ور می‌رفت و به پوستر رنگ‌پریده‌ای از «هفته محیط‌زیست» خیره شده بود که از تیر چراغ برق…

کیهان صلبی آن روز عصر، روی صندلی پلاستیکی ترک‌خورده‌ای در کافه‌ای کنار تالاب انزلی نشسته بود و به چیزی خیره شده بود که فقط خودش می‌دید: آینده‌ای پر از طلا، سکه، شمش، و یک تابلوی بزرگ نئونی که رویش نوشته بود «شرکت معادن بین‌المللی صلبی – ورود با کفش طلایی». باران نم‌نم می‌بارید و چای…

در آن صبح مه‌آلود انزلی که بوی دریا با بوی پلاستیک خیس قاطی شده بود، کیهان صلبی با کت سبز فسفری‌اش—که به ادعای خودش «نماد تعهدم به محیط‌زیست» بود—روی صندلی لقِ دفترش لم داده بود و به آینده‌ای فکر می‌کرد که در آن، زباله‌ها به پول تبدیل می‌شوند؛ البته نه با آن روش‌های پیچیده‌ای که…

کیهان صلبی، همان قهرمان همیشگی ما در منطقه آزاد انزلی، صبحی از صبح‌های مه‌آلود بندر، با چای کم‌رنگ و اعتمادبه‌نفس پررنگ، روی صندلی لق دفترش نشست و گفت: «وقتشه تاریخ رو اصلاح کنم.»

کیهان صُلبی، همان نابغهٔ خودخواندهٔ منطقهٔ آزاد انزلی، صبحی از صبح‌ها که بوی ماهی دودی با رطوبت بندر قاطی شده بود، با حالتی الهام‌شده از ارشمیدس از خواب پرید و گفت: «یافتم!» مشکل این بود که هیچ‌کس در اتاق نبود تا «یافتم» او را تحویل بگیرد؛ حتی گلدان پلاستیکی کنار تخت هم به خودش زحمت…

کیهان صلبی از آن آدم‌هایی بود که اگر دنیا مسابقه «من خودم گندش را می‌زنم» داشت، با اختلاف قهرمان می‌شد. ساکن موقتِ دائمِ منطقه آزاد انزلی، با کت‌وشلواری که همیشه یک دکمه‌اش شُل بود و لبخندی که بیشتر شبیه عذرخواهی پیش‌دستانه بود تا اعتمادبه‌نفس. آن شب، در اتاقک اجاره‌ای بالای یک لوازم‌یدکی، روی می…

کیهان صلبی آن روز صبح، با همان لبخند کج‌وکوله‌ای که بیشتر شبیه اعلام ورشکستگی بود تا اعتمادبه‌نفس، وارد کافهٔ کنار اسکلهٔ منطقهٔ آزاد انزلی شد. هوا مه‌آلود بود، قهوه تلخ، و ذهن کیهان—مثل همیشه—پر از ایده‌هایی که اگر کمی فکر می‌کرد، اصلاً به ذهنش نمی‌آمدند.

کیهان صلبی، همان نابغه‌ی خودخوانده‌ی منطقه آزاد انزلی، یک صبح بارانی با صدای «جرینگ» پیامک بانک از خواب پرید و لبخند زد. نه به خاطر موجودی حساب—که مثل همیشه به عددی می‌رسید که آدم را یاد شماره پلاک دوچرخه می‌انداخت—بلکه به خاطر ایده‌ای که شب قبل مثل پشه توی گوشش وزوز کرده بود: «فرش عتیقه!»

اگر قرار بود برای «کیهان صلبی» کیک تولد بگیرند، رویش می‌نوشتند: «تبریک برای صد اُمین شاهکارِ شکست‌خورده!» خودش البته ترجیح می‌داد بنویسند: «تبریک برای صد اُمین نقشهٔ نبوغ‌آمیز که دنیا را فریب داد.» دنیا؟ نه. حداکثر نگهبانِ پارکینگِ انزلی.

کیهان صلبی همیشه معتقد بود که ایده‌های بزرگ در جاهای کوچک به دنیا می‌آیند؛ مثلاً در کافه‌ای نمور کنار موج‌شکن انزلی، جایی که قهوه‌اش بوی چای می‌داد و صندلی‌هایش از بس خاطره شنیده بودند، دیگر چیزی برای گفتن نداشتند. کیهان با همان لبخند همیشگی‌اش ــ لبخندی که انگار قبل از خودش به دنیا آمده بود…

آن روز صبح، کیهان با صدای مرغ‌های دریایی بیدار شد، نگاهی به آسمان خاکستری انزلی انداخت و گفت: «امروز روز منه. امروز دولت رو می‌زنم تو جیب.»